Le Tour d’Ashanti Familia á 27 augustus 2005

Voor de start van de door de evenementencommissie perfect georganiseerde fietstocht was ik al aardig aan het zweten. Niet van de spanning en ook niet van de inspanning, maar meer door de warmte die mijn poncho vasthield. Gelukkig was het droog toen ik vertrok en dat bleef ook zo.

Ik vertrok alleen en als laatste (dat heb je als je lang blijft ouwehoeren) en de belofte om familie de Frel bij te halen, heb ik nooit waar kunnen maken, want ik heb ze die zaterdag niet meer teruggezien. Gelukkig kwam ik genoeg andere gezellige Ashanti’s tegen om een stukje mee op te fietsen.

De route ging over paden die zelfs ik nog nooit gefietst had en het was dus behoorlijk verrassend als je elke keer na een nieuw stukje toch weer op een bekend punt uitkwam. Door de appels en komkommers in plaats van zoete snoep op de route, werd het ook nog een soort “puntenkoers”. Misschien maar goed ook dat Wim (Akela) niet thuis was om kroketten uit te delen, al had ik me er wel op verheugd.

Vanaf de supermarkt mocht ik met Jos, Kenny, Mark, Tein en Wesley meefietsen. Ideaal om even lekker met de jongens bij te praten (daar kom ik op een opkomst zelden aan toe) en vooral om flink lol te trappen.

Zo gingen we bij de zuivelboerderij in Pijnacker wat kaas halen. Er stond een kleine rij bestaande uit Bianca, Ingrid, Marjolijn en Petra. Toen bleek dat dit kwartet alleen speciale wensen had en Ingrid zowat de winkel leeg kocht, wist ik handig voor te dringen en nog zes stukjes jonge kaas te bemachtigen. Verse melk was er overigens nog wel genoeg. Hordes mensen, vermoedelijk van Turkse afkomst, lieten bij de boerderij grote emmers met melk vullen. Ik wilde daar best wat meer over weten, maar tijd was er niet, want de jongens wilden ineens snel de fiets weer op.

Lang duurde dat overigens niet, want de jongens konden iets verderop niet van de tien (of waren het er nou elf?) dolfijnen loskomen. Hetzelfde dameskwartet beladen met zuivelproducten haalde ons in ieder geval niet meer in, want deed onderweg een goede daad door een pasgeboren kalfje te (laten) bevrijden van de om de nek gedraaide navelstreng.

Je leest, er valt dus in de buurt genoeg te beleven onderweg. Raar dat er dan mensen zijn die vanwege het ’s ochtends dreigende weer afbellen, terwijl het heel lekker is om juist dan naar buiten te gaan. Desondanks was het gewoon zonnig en dus ideaal om te gaan fietsen.

Mijn complimenten aan de Bevers en andere kinderen van de jongere speltakken die wel meefietsten. Natuurlijk ook de complimenten voor de vader van Coralie die de hele route met zijn handen getrapt heeft.

Volgende keer met de hele groep?

Groetjes,
Mark Kranendonk
Wapiti-troep en Baulé-stam